Als je denkt:'Ik ben verslagen',
is de nederlaag een feit.
Als je denkt:'K zal niet versagen',
win je op den duur de strijd.
Als je denkt:'Ik kan het niet halen',
is tegenslag op til,
want het overslaan der schalen,
hangt voornamelijk af van wil.
Moedelozen gaan ten onder,
door hun twijfel en hun vrees.
Vechters winnen, door een wonder,
telkens weer de zwaarste race.
Denk:'Ik kan het' en dan gaat het.
Iedereen vindt bij wilskracht baat
en in zaken wint de daad het
van het nutteloos gepraat.
Als je jammert: 'Ik ben zwakker
dan mijn grote concurrent',
blijf je levenslang de stakker,
die je ongetwijfeld bent.
Niet de Goliaths en de rijken
tellen in de kamp voor zes
maar de fermen die niet wijken,
hebben vroeg of laat succes!
(Bron onbekend)
woensdag 4 juli 2007
maandag 2 juli 2007
Glas in lood
Afgelopen zaterdag waren Ineke en ik in Uithuizen. Uithuizen, hoor ik u denken. Waar ligt dat? Dat ligt ongeveer 20km boven Groningen, tegen de Waddenzee.
Zoals een aantal van jullie weten, wonen Ineke en ik in een oud huis. De keuken zit nog in een aparte ruimte van het huis, los van de woonkamer. Het nadeel is alleen dat het hier wat donker is. Er zit maar één raam in de keuken en dat raam zit op het noorden. Dus nooit direct zonlicht. Nu hebben wij bedacht om in de deuren van de keuken glas in lood te zetten. Zo hopen wij wat meer licht in de keuken te brengen. En daarom waren we in Uithuizen. Want daar zit het glasatelier van oud Sneker Menno Groenveld.
Het was voor ons de eerste keer dat we in het gebied boven Groningen waren. Ik moet zeggen dat het er best mooi is. Er staan nog prachtige oude boerderijen uit de tijd dat het nog een rijk gebied was. Ik geloof dat het nu tot de armste gebieden van Nederland behoort. In Uithuizen zelf staat zelfs nog een kasteel.
De heer Groenveld en ik bleken een aantal zaken overeen te hebben. Zo zijn we beide in Drachten geboren en hebben we in Sneek gewoond of wonen we er nog. Groenveld vertelde een mooi verhaal over hoe hij vroeger ooit eens drie weken op de verkeerde school heeft gezetten. Op het oud kerkhof zaten namelijk twee scholen naast elkaar. Eén daarvan was de Eben Haetzer school. Op de eerste schooldag ging de bel en moest iedereen opstellen voor de school. Groenveld wist niet waar hij moest staan en sloot maar ergens aan in een rij. Zo zat hij drie weken op de verkeerde school voordat het werd ontdekt.
Groenveld heeft ons laten zien wat allemaal mogelijk is op het gebied van glas in lood. Uiteindelijk kwamen we er op uit om het simpel te houden: rechthoekige stukjes blank glas van circa 10 bij 15 cm. Het raam heeft een hoogte van 150 cm. Om extra stevigheid te creëren maakt groenveld gebruik van staallood. Dit is lood met een kern van staal. Zo heb je de stevigheid van staal en het mooie uiterlijk van lood.
Het glas dat gebruikt wordt is gemaakt volgens oud procédé. Hierdoor zit er een mooie wemeling in het glas. Maar het kan nog gekker: handgeblazen glas uit het voormalige oost-Duitsland. Maar helaas geen Oost-Duitse prijzen!
Zoals een aantal van jullie weten, wonen Ineke en ik in een oud huis. De keuken zit nog in een aparte ruimte van het huis, los van de woonkamer. Het nadeel is alleen dat het hier wat donker is. Er zit maar één raam in de keuken en dat raam zit op het noorden. Dus nooit direct zonlicht. Nu hebben wij bedacht om in de deuren van de keuken glas in lood te zetten. Zo hopen wij wat meer licht in de keuken te brengen. En daarom waren we in Uithuizen. Want daar zit het glasatelier van oud Sneker Menno Groenveld.
Het was voor ons de eerste keer dat we in het gebied boven Groningen waren. Ik moet zeggen dat het er best mooi is. Er staan nog prachtige oude boerderijen uit de tijd dat het nog een rijk gebied was. Ik geloof dat het nu tot de armste gebieden van Nederland behoort. In Uithuizen zelf staat zelfs nog een kasteel.
De heer Groenveld en ik bleken een aantal zaken overeen te hebben. Zo zijn we beide in Drachten geboren en hebben we in Sneek gewoond of wonen we er nog. Groenveld vertelde een mooi verhaal over hoe hij vroeger ooit eens drie weken op de verkeerde school heeft gezetten. Op het oud kerkhof zaten namelijk twee scholen naast elkaar. Eén daarvan was de Eben Haetzer school. Op de eerste schooldag ging de bel en moest iedereen opstellen voor de school. Groenveld wist niet waar hij moest staan en sloot maar ergens aan in een rij. Zo zat hij drie weken op de verkeerde school voordat het werd ontdekt.
Groenveld heeft ons laten zien wat allemaal mogelijk is op het gebied van glas in lood. Uiteindelijk kwamen we er op uit om het simpel te houden: rechthoekige stukjes blank glas van circa 10 bij 15 cm. Het raam heeft een hoogte van 150 cm. Om extra stevigheid te creëren maakt groenveld gebruik van staallood. Dit is lood met een kern van staal. Zo heb je de stevigheid van staal en het mooie uiterlijk van lood.
Het glas dat gebruikt wordt is gemaakt volgens oud procédé. Hierdoor zit er een mooie wemeling in het glas. Maar het kan nog gekker: handgeblazen glas uit het voormalige oost-Duitsland. Maar helaas geen Oost-Duitse prijzen!
woensdag 27 juni 2007
Water
Met al dat water van de laatste tijd, moeten de afvoeren wel goed in orde zijn. Op de foto zie je een klusje dat nog op mijn lijstje stond om te doen. Nu is het helemaal naar mijn zin! Vanmiddag kan het cement mooi drogen. Morgen de bestrating er weer en dan is het weer klaar!
dinsdag 26 juni 2007
Mountainbiken
Afgelopen zondagmorgen ben ik, samen met Alex, sinds tijden weer even weg geweest op de mountainbike. De laatste keer was vorig jaar september tijdens het mannen-mountainbike-weekend in Winterberg (Dsl).
Alex kwam mij rond 10.00 uur ophalen en circa een uurtje later zaten we in Diever klaar op de fiets voor vertrek. In het Drents-Friesewold zijn twee routes uitgezet met een lengte tussen de 25 en 30 km. Mooie routes door het bos, over de hei en hier en daar wat klimwerk over een zandbult (maar echt mountainbiken mag dat natuurlijk niet heten).
Het was mooi weer om te biken: niet te warm en geen regen. Dat het de afgelopen dagen veel geregend heeft was wel goed te merken. In het parcours lagen diepe plassen. Zo goed en zo kwaad als dat gaat probeer je die te ontwijken, maar dat lukt niet altijd. Bij terugkomst zaten we dan ook flink onder de bagger.
Het mannen-mountainbike-weekend 2007 staat gepland. Het laatste weekend van september zitten we in de Ardennen. Van tevoren nog maar even trainen!
Alex kwam mij rond 10.00 uur ophalen en circa een uurtje later zaten we in Diever klaar op de fiets voor vertrek. In het Drents-Friesewold zijn twee routes uitgezet met een lengte tussen de 25 en 30 km. Mooie routes door het bos, over de hei en hier en daar wat klimwerk over een zandbult (maar echt mountainbiken mag dat natuurlijk niet heten).
Het was mooi weer om te biken: niet te warm en geen regen. Dat het de afgelopen dagen veel geregend heeft was wel goed te merken. In het parcours lagen diepe plassen. Zo goed en zo kwaad als dat gaat probeer je die te ontwijken, maar dat lukt niet altijd. Bij terugkomst zaten we dan ook flink onder de bagger.
Het mannen-mountainbike-weekend 2007 staat gepland. Het laatste weekend van september zitten we in de Ardennen. Van tevoren nog maar even trainen!
zaterdag 23 juni 2007
Wyckel
........Of te wel de torenvalk.
Via Wim de Wit uit Sneek kreeg ik deze foto's van jonge torenvalken. Wim is een echte natuurliefhebber. Als het maar even kan is hij op het water om te vissen, maar kijkt dan altijd goed om zich heen of er nog mooie dingen te zien zijn. Zo heb ik eerder van hem al foto's gekregen van een ijsvogel en van een aalscholver met een snoek van circa 50 cm.
Deze foto's maakte hij met zijn mobiele bij de wijkpost van de gemeente Sneek aan de Wetterskipsdyk. Prachtig!
donderdag 21 juni 2007
We will rock you!
Mensen, mensen, wat een thriller gisteravond in het Abe! Ik ben helemaal niet zo'n voetballiefhebber, maar ik zat op het puntje van m'n stoel. En die stoel stond in het stadion: yes, ik was erbij!
Hierbij mijn belevenissen vanuit het stadion:
De eerste helft was niet echt goed. Je miste een bepaalde gretigheid bij de spelers. Het vuur ontbrak. En zo werd het 0-1.
Dan is het rust en hoop je op één of twee wissels die het team wel aan de gang krijgen. Helaas, ook dat lukte niet echt. Ik stelde mij in op een verlies.
Het publiek, dat gedurende de gehele wedstrijd het team bleef steunen, zette 10 minuten voor het einde van de reguliere speeltijd een nu-of-nooit-liedje in. Of het nu door het publiek kwam of niet, het spel werd vrijer. En dat resulteerde 1 minuut voor tijd in een gelijkmaker. Geweldig natuurlijk. Ineens zijn er weer kansen. Stadion helemaal op z'n kop! Verlengen, penalty's en natuurlijk de terrechte spelonderbreking door Foppe himself. Iedereen kent inmiddels het verhaal.
In het stadion waren veel kinderen. Achter mij zat een jongentje samen met zijn vader. En het werd maar later en later. Het mannetje vond het prachtig, maar leverde gelijktijdig een zware strijd tegen de slaap. Een mooi gezicht. Vandaag maar even op karakter!
Na de gelijkmaker en de spelverhouding tijdens de verleningging, dacht ik:' en nu zullen we winnen ook!'. Maar vervolgens missen we (ja we: je identificeert je met het team of je het nu wilt of niet) twee penalty's voor de wedstrijd. Statistisch kan je dan alleen nog maar verliezen. Uiteindelijk volgde de verlossende zege. We've rocked you!!!
Zaterdag zit ik in ieder geval voor de tv, maar met een beetje geluk in Euroborg!
Hierbij mijn belevenissen vanuit het stadion:
De eerste helft was niet echt goed. Je miste een bepaalde gretigheid bij de spelers. Het vuur ontbrak. En zo werd het 0-1.
Dan is het rust en hoop je op één of twee wissels die het team wel aan de gang krijgen. Helaas, ook dat lukte niet echt. Ik stelde mij in op een verlies.
Het publiek, dat gedurende de gehele wedstrijd het team bleef steunen, zette 10 minuten voor het einde van de reguliere speeltijd een nu-of-nooit-liedje in. Of het nu door het publiek kwam of niet, het spel werd vrijer. En dat resulteerde 1 minuut voor tijd in een gelijkmaker. Geweldig natuurlijk. Ineens zijn er weer kansen. Stadion helemaal op z'n kop! Verlengen, penalty's en natuurlijk de terrechte spelonderbreking door Foppe himself. Iedereen kent inmiddels het verhaal.
In het stadion waren veel kinderen. Achter mij zat een jongentje samen met zijn vader. En het werd maar later en later. Het mannetje vond het prachtig, maar leverde gelijktijdig een zware strijd tegen de slaap. Een mooi gezicht. Vandaag maar even op karakter!
Na de gelijkmaker en de spelverhouding tijdens de verleningging, dacht ik:' en nu zullen we winnen ook!'. Maar vervolgens missen we (ja we: je identificeert je met het team of je het nu wilt of niet) twee penalty's voor de wedstrijd. Statistisch kan je dan alleen nog maar verliezen. Uiteindelijk volgde de verlossende zege. We've rocked you!!!
Zaterdag zit ik in ieder geval voor de tv, maar met een beetje geluk in Euroborg!
dinsdag 19 juni 2007
Kerkuilen
Gisteravond samen met Durk en Jappie van de Bond van Friese Vogelwachten op pad geweest voor het controleren van nestkasten voor kerkuilen. Ik ken Durk omdat hij gedurende zes weken lang ons huis heeft verbouwd samen met Fokke. Ik zou al eens eerder mee, maar toen kwam het er niet van. Maar nu was het dan zo ver. Ook Oane, een jonge fanatieke vogelaar uit Waaxens, was mee.
Doel van de controle is om te inventariseren in welke kasten jongen zitten, hoeveel en hoe oud ze zijn. Deze informatie wordt doorgegeven aan de ringers die zodoende effectiever te werk kunnen gaan. Via de ringinformatie wordt weer allerhande data verzameld die weer bijdraagt aan de bescherming van de kerkuilen.
De nestkasten bevinden zich allemaal in de nok van boerderijen. Via het uleboard (uilenbord) kunnen de kerkuilen in de boerderij komen en zoeken meestal een plekje in de nestkast die daar een paar meter achter staat. Via de zolder van de boerderij (hoogte circa 3 meter) wisten we met behulp van een ladder van 8 meter, de kasten te bereiken. Gevaarlijk werk dus! Zeker ook gezien de staat van sommige zolders.
We hebben in totaal zo'n acht tot tien uilekasten gecontroleerd en in een stuk of vier zaten jongen. De nesten variëren algemeen van 2 tot 4 jongen, maar gister hadden we er een nest bij van maar liefst 7 exemplaren! De jongste is dan nog een wollig bolletje terwijl de oudste al met de vleugels begint te slaan.
Opmerkelijk vond ik het verschil per nest. In het ene nest zijn de jongen doodkalm en verhoogt hun hartslag niet eens als gevolg van onze "menselijke interventie" en in het andere nest zijn de jongen veel meer gespannen. Dit kan ook te maken hebben met de hoeveelheid voedsel. In het rustige nest lag er namelijk nog een voorraadje muizen voor de jongen.
De ouders zijn niet altijd bij het nest. Rond 22.30 beginnen ze te vliegen en leveren ze voedsel aan voor de jongen. De maaltijd bestaat voor het grootste gedeelte uit muizen. De stand van de kerkuil is dan ook voor een groot gedeelte afhankelijk van de hoeveelheid muizen. De aantallen kerkuilen zitten in de lift, maar een strenge winter en/of slecht muizenjaar kan hier zomaar roet in het eten gooien.
Gelukkig troffen we wel een paar ouders thuis. Dit was de eerste keer voor mij dat ik een kerkuil real-life te zien kreeg. Een prachtige vogel. Wat mij betreft één van de mooisten. En het is waar wat ze zeggen: je hoort ze niet vliegen. Ze vliegen geruisloos van het ene bint naar het andere. Zelfs de boeren zelf krijgen de uilen niet vaak te zien. Eerder hoort een boer dat er uilen in de kast zitten, ze kunnen namelijk blazen en snurken.
Schoon zijn de kerkuilen niet echt. Het nest is een melange van poep, braakballen en karkassen dat zich steeds verder ophoopt. Een aantal kasten hebben we dan ook schoongemaakt.
Hieronder een kleine sfeerimpressie:
Abonneren op:
Posts (Atom)
